Leczenie seksoholizmu – terapia, wsparcie

Terapia seksoholizmu, czyli uzależnienia od seksu

Do naszego ośrodka zgłaszają się osoby zmagające się z różnymi uzależnieniami. Obok nałogowego hazardu, choroby alkoholowej czy narkomanii spotykamy się także z uzależnieniem od seksu, potocznie nazywanym seksoholizmem. Został on sklasyfikowany jako choroba, zatem można (i należy) go leczyć. Choć wśród części osób kwestia uzależnienia od seksu wzbudza rozbawienie, w rzeczywistości jest to poważny problem. Kompulsywne, ryzykowne zachowania seksualne nie tylko stanowią przeszkodę w budowaniu zdrowej, trwałej więzi z drugą osobą. Wpływają negatywnie na funkcjonowanie chorej osoby, a dodatkowo mogą nieść za sobą realne zagrożenie dla zdrowia, np. w postaci zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową, łącznie z wirusem HIV.

Objawy uzależnienia od seksu

Kiedy można podejrzewać, że dana osoba jest uzależniona od seksu i prawdopodobnie potrzebuje pomocy w postaci terapii w ośrodku odwykowym? Seksoholizm należy do zaburzeń, w których relatywnie trudno zauważyć, gdzie kończą się prawidłowe wzorce zachowań, a zaczyna choroba. Trzeba bowiem wiedzieć, że osoba uzależniona od seksu podejmuje aktywności powszechnie akceptowane społecznie (np. nie stosuje przemocy seksualnej). Seksoholik wchodzi w wiele relacji (niekiedy kilka jednocześnie), opartych jedynie na aspekcie fizycznym, bez budowania więzi emocjonalnej. Aktywność seksualna służy tu jedynie zaspokajaniu popędu (a z czasem obniżeniu napięcia i niepokoju), nie zaś budowaniu bliskości.

Warto rozważyć podjęcie leczenia, jeśli dodatkowo występują takie objawy jak:

• trudna do pohamowania potrzeba masturbacji;
• kompulsywne, zabierające wiele czasu w ciągu dnia oglądanie filmów pornograficznych;
• wchodzenie w relacje seksualne z przypadkowymi osobami (niekiedy całkowicie anonimowymi);
• w przypadku pozostawania w stałym związku – liczne zdrady;
• odczuwanie wstydu po odbytym stosunku, spadek poczucia własnej wartości, obwinianie się;
• kontynuowanie czynności związanych z zaspokajaniem popędu, pomimo obserwowania negatywnych konsekwencji, np. rozpadu małżeństwa czy zakażenia chorobą weneryczną.